Lange tijd dacht ik dat het eigenlijk best goed ging met mij en mijn gezin tijdens de lockdown. Maar nu, acht weken verder, begin ik daaraan te twijfelen.

In het begin voelde ik vooral ontspanning.
Geen ochtendspits om de kinderen op tijd op school te krijgen. Geen gehaast in de avond om eten op tafel te hebben vóór de sporttraining begon.

Ik begon met skeeleren en deed oefeningen thuis. En als het droog en niet te winderig was, gingen we als gezin — of een deel ervan — naar buiten om tafeltennis te spelen.

Thuisonderwijs en de druk om te controleren

Na twee weken begon het thuisonderwijs. Mijn man en ik kregen er een extra taak bij: motiveren, begeleiden, huiswerk controleren, en nóg meer motiveren.

De kinderen kozen er vaak voor om op hun eigen kamer te werken, wat het voor ons lastig maakte om te zien waar ze mee bezig waren. En als we dan gingen kijken, zaten ze niet zelden achter een game of een filmpje.

Ik vond het vreselijk om de ‘controleur’ en ‘aandrijver’ te zijn.
Ik zie mezelf juist als iemand die mijn kinderen wil helpen omgaan met de wereld — niet als degene die de eisen van die wereld op hen uitvoert.
Het maakte me gestrest en overbelast.

Thuiswerken zonder plezier

Mijn man en ik werken al jaren vanuit huis, dus we dachten: dit kunnen we wel aan.
Maar toen het project van mijn man afliep en ik de hele dag werkte aan workshopmateriaal voor later, raakten we onze motivatie kwijt.

We wisten niet meer hoe we het plezier in ons werk terug konden vinden.
Misschien was dit specifiek voor ons, maar ik vermoed dat veel mensen in de coronatijd iets soortgelijks hebben ervaren.

Een keer per week naar kantoor rijden en mijn collega’s weer zien, na drie weken alleen thuiswerken, hielp mij enorm.

Nieuwe betekenis, nieuwe mensen

Ik had graag empathie willen geven aan overwerkte collega’s in de verschillende afdelingen van de psychiatrische kliniek. Maar die vonden helaas de weg naar onze gezellige ruimte met heerlijke koffie niet.

Als ik vroeg hoe het ging, zeiden ze: “Het gaat wel,” en renden meteen door naar hun volgende taak.

Na drie vrij wanhopige weken vond mijn man een collega om elke dag mee samen te werken via video.
En ik vond vier geweldige, bevlogen collega-trainers — samen begonnen we de Dutch Parent-Hotline.
Dat gaf ons allebei weer zin, richting en verbondenheid.

Langzaam steeds verder van elkaar

Een paar weken later merkte ik opeens: ik miste het contact met de mensen van wie ik houd.
We zaten allemaal op onze eigen kamer, en zagen elkaar alleen nog bij het eten, tafeltennis of soms een rondje fietsen of skeeleren.

Ik had echt verandering nodig. Dus regelde ik een afspraak met mijn goede vriend en empathie-maatje.
Twee keer zei hij dat hij me afstandelijker vond dan normaal.
Eerst dacht ik: dat komt vast omdat ik met mijn hoofd nog bij werk zat.

Een denkbeeldige deken als bescherming

Pas drie dagen later drong het echt tot me door: hij had gelijk.
Ik wás afstandelijk.

We gingen er samen voor zitten en hielden een sessie.
We begonnen bij hoe ik me voelde — op dat moment, in die dagen.
Gaandeweg kwam er een beeld bij me op: een zware, warme deken.

Die deken beschermt me.
Tegen het verdriet dat ik mijn vrienden en familie niet mag zien.
Tegen de schrik die ik voel als ik in de supermarkt, op straat of in het park te dicht bij iemand dreig te komen.

Pijn, afstand en innerlijke opstand

Die deken beschermt me ook tegen het verdriet dat ik mijn lieve collega-trainer niet mag omhelzen als we elkaar tegenkomen.
Tegen de angst en schrik die ik voel als mijn zoon wordt uitgefoeterd door een vrouw in het park omdat hij — verdiept in ons gesprek — op 1,20 meter afstand langs haar fietst.

En die deken beschermt me tegen het verlangen naar lichamelijke nabijheid met de mensen die ik liefheb.
Tegen het besef dat ik me niet alleen distantieer van vreemden of collega’s — maar ook van mijn dierbaren.
En zelfs van mezelf.

Dromen over knuffelen

Ik realiseer me nu: deze sociale afstand maakt me ziek.
Het doet mijn ziel pijn.

Er komt een soort opstand in me omhoog, iets dat ik herken van mijn vader.
Ik zou willen zeggen: ik doe dit nooit meer, zo’n extreme vorm van afstand houden.

Als er ooit nog een epidemie komt en ze vragen ons weer om afstand te houden, dan schreeuwt mijn hart om een manier om vroeg besmet te raken. Zodat ik daarna — hersteld — veilig mag knuffelen, aanraken, dichtbij zijn.

De eerste stappen terug naar leven

Ik zou dan een T-shirt dragen met:
“FREE HUGS! Ik ben hersteld van xx — ik ben immuun en veilig.”

Die gedachte — die fantasie — geeft me kracht en hoop.
Ik voel hoe ik weer contact maak met het leven.
Met vreugde.

Maar op dit moment zit ik nog steeds in de put.
Dus stel ik mezelf de vraag:
Wat kan ik nú veranderen, om me weer levendig en vrij te voelen?

Voorzichtig weer verbinden

Ik mis dansen met mensen.
Knuffels bij een begroeting of afscheid.
Dicht bij elkaar zitten, ontspannen, met vrienden of familie.
Gewoon op mijn gemak zijn met anderen — op werk, in het café, in de supermarkt, op straat.

En tegelijkertijd wil ik mensen veilig houden.
Mijn collega’s, mijn familie, mijn vrienden. En ook de vreemden die ik niet ken.

Ik heb mezelf beloofd dat ik weer contact ga zoeken.
Voorzichtig, stap voor stap. Eerst buiten wandelen en praten — op veilige afstand.

En als het weer wat losser mag, hoop ik dat ik mensen kan uitnodigen voor thee, een goed gesprek… misschien een bordspel.

Ik ben benieuwd hoe mijn verhaal bij jou binnenkomt.
En ik ben ook benieuwd: wat doe jij om deze lockdown door te komen?
Voel je vrij om jouw ervaringen te delen in de reacties.

The post Social distancing – en hoe het mijn ziel pijn doet appeared first on BISOM.

Mijn zoon van negen worstelt met zijn hoogsensitiviteit (High Sensitive Person, HSP). Hij kan niet tegen drukte in de klas, is moe na school, voelt zich anders dan zijn klasgenoten, heeft moeite om te wennen aan nieuwe mensen en situaties.

Na school wil hij het liefst alleen zijn — rust! — maar mist dan weer verbinding met vrienden en familie.

Op de fiets naar school hadden we het erover.
‘Mama, ik vind het stom om hoogsensitief te zijn.’
‘Omdat je moe wordt van de drukte in de klas en je gewoon wilt leren en werken zonder afleiding?’
‘JA. Vind jij het niet ook stom om HSP te zijn?’
‘Nou eerlijk gezegd, soms vind ik het wel stom. Als ik het in het zwembad weer eens veel te veel herrie vind en daardoor niet van het zwemmen kan genieten. Maar meestal ben ik er juist blij mee. Anders zou ik niet zo goed aanvoelen wat anderen nodig hebben. Dan zou ik minder mooi muziek kunnen maken of schilderen vanuit mezelf. Ook zou ik niet zo goed kunnen volgen en leiden met dansen.’

Toen waren we op het schoolplein – einde gesprek. Zo gaat dat.

Herkenning uit mijn jeugd

Ik snap mijn oudste helemaal. Vroeger op school had ik baat bij duidelijkheid, strenge regels en rust in de klas. Rust om te leren en te werken, die hij nu mist op zijn Montessorischool.

Net als hij voelde ik me altijd anders dan de andere kinderen. Ik droomde graag in mijn eigen wereld. Ik had vrienden, maar het waren er niet veel. Bij het populaire groepje hoorde ik nooit.

School zonder aansluiting

Op de middelbare school werd dat niet beter. Ik ging naar de Gesamtschule — een school waar alle niveaus bij elkaar zaten. Hoewel ik ook naar het gymnasium had gekund, vonden mijn ouders sociale ontwikkeling belangrijker.

De klas was klein, maar er was veel onrust. Het leertempo lag laag. Ik voelde me daar ongelukkig. Ik vond geen aansluiting en voelde me té anders.

Om dit te compenseren, ging ik turnen en voltigeren (turnen te paard). Beweging werd mijn uitlaatklep. Mijn vrienden had ik in de straat, niet op school.

De emotiespons thuis

Thuis was ik de emotiespons. Ik voelde altijd precies hoe het met iedereen ging. Als er spanningen waren, stapelden die zich in mijn lijf op.

En dan… ontplofte het. Grenzen aangeven? Geen idee wat dat was.

Een extraverte HSP

Als extraverte HSP geniet ik van samenzijn met mensen en groepen. Maar alleen als de gesprekken aansluiten bij wat mij boeit.

Nieuwe dingen vind ik spannend én leuk. Bekende dingen raken snel saai. Ik zoek steeds de uitdaging.

De burn-out als keerpunt

In mijn zoektocht naar werk en zingeving probeerde ik veel. Uiteindelijk belandde ik in een burn-out.

Daar zaten veel HSP-triggers achter: te weinig ruimte voor vier mensen, een werkplek in de ingangshal vol prikkels, de radio stond altijd aan, en een collega die alles opkropte.

Het ontdekken van HSP

In die periode las ik een artikel over HSP. Daarin stond dat 20% van de mensen hoogsensitief is. Dat was een openbaring.

Eindelijk snapte ik waarom ik me altijd ‘anders’ had gevoeld. Ik ben gevoelig voor geluid, visuele drukte, geuren, emoties van anderen, en ik heb een sterke intuïtie.
Sinds ik tijdelijk mijn reukzin ben verloren, is die gevoeligheid voor geur overigens ‘normaal’ geworden.

Van schilderen tot zelfzorg

Met hulp van een kunstzinnige therapeute ontdekte ik schilderen als uitlaatklep. Maar belangrijker nog: ik ontdekte mijn kwaliteiten.

Zoveel zelfs, dat ik er nog steeds versteld van sta. Inmiddels help ik anderen om hun innerlijke wereld te ontdekken. En om te genieten van de rijkdom die daarin zit.

Ik leerde mijn grenzen herkennen en aangeven. Ik leerde rust nemen. En ik leerde hulp vragen én ontvangen.

De kracht van luisteren

Mijn grootste kwaliteit als HSP is mijn vermogen om te luisteren. Al in mijn tienertijd kwamen klasgenoten naar mij toe om hun hart te luchten.

Het gaf me voldoening en dankbaarheid. Toch zag ik het niet altijd als een kracht. In deze maatschappij wordt assertiviteit vaak belangrijker gevonden dan luisteren.

Ik was eerder zacht en meegaand. In mijn studententijd vond ik het lastig om een eigen mening te vormen — tenzij het onderwerp me echt raakte.

Als ik luisterde, volgde ik de logica van de ander. En als later iemand het tegenovergestelde standpunt uitlegde, kon ik dat óók volgen. Dat zorgde voor verwarring. Het leek alsof ik geen mening had.

In werkelijkheid luisterde ik zonder oordeel. En dat is een kunst die ik bijna was kwijtgeraakt.

Luisteren als levenskunst

Door jarenlange training in Verbindende Communicatie (NVC) leerde ik het terug: luisteren met hart en ziel. Empathisch luisteren.

Samen met mijn intuïtie en gevoeligheid voor emoties vormt dit de basis van mijn coachingspraktijk. Daarmee begeleid ik mensen met liefdevolle en duidelijke aanwezigheid.

Wat ik mijn zoon wens

Ik hoop dat mijn zoon het ook gaat voelen:
Dat hij een talent heeft.
Eén dat zeldzaam is in deze wereld.
Maar hij zal het zelf moeten ontdekken — net zoals ik dat deed.

Zonder mijn gevoeligheden was ik niet wie ik ben.
En ik ben blij met wie ik ben.

The post Waarom ik blij ben een HSP te zijn appeared first on BISOM.