Lange tijd dacht ik dat het eigenlijk best goed ging met mij en mijn gezin tijdens de lockdown. Maar nu, acht weken verder, begin ik daaraan te twijfelen.

In het begin voelde ik vooral ontspanning.
Geen ochtendspits om de kinderen op tijd op school te krijgen. Geen gehaast in de avond om eten op tafel te hebben vóór de sporttraining begon.

Ik begon met skeeleren en deed oefeningen thuis. En als het droog en niet te winderig was, gingen we als gezin — of een deel ervan — naar buiten om tafeltennis te spelen.

Thuisonderwijs en de druk om te controleren

Na twee weken begon het thuisonderwijs. Mijn man en ik kregen er een extra taak bij: motiveren, begeleiden, huiswerk controleren, en nóg meer motiveren.

De kinderen kozen er vaak voor om op hun eigen kamer te werken, wat het voor ons lastig maakte om te zien waar ze mee bezig waren. En als we dan gingen kijken, zaten ze niet zelden achter een game of een filmpje.

Ik vond het vreselijk om de ‘controleur’ en ‘aandrijver’ te zijn.
Ik zie mezelf juist als iemand die mijn kinderen wil helpen omgaan met de wereld — niet als degene die de eisen van die wereld op hen uitvoert.
Het maakte me gestrest en overbelast.

Thuiswerken zonder plezier

Mijn man en ik werken al jaren vanuit huis, dus we dachten: dit kunnen we wel aan.
Maar toen het project van mijn man afliep en ik de hele dag werkte aan workshopmateriaal voor later, raakten we onze motivatie kwijt.

We wisten niet meer hoe we het plezier in ons werk terug konden vinden.
Misschien was dit specifiek voor ons, maar ik vermoed dat veel mensen in de coronatijd iets soortgelijks hebben ervaren.

Een keer per week naar kantoor rijden en mijn collega’s weer zien, na drie weken alleen thuiswerken, hielp mij enorm.

Nieuwe betekenis, nieuwe mensen

Ik had graag empathie willen geven aan overwerkte collega’s in de verschillende afdelingen van de psychiatrische kliniek. Maar die vonden helaas de weg naar onze gezellige ruimte met heerlijke koffie niet.

Als ik vroeg hoe het ging, zeiden ze: “Het gaat wel,” en renden meteen door naar hun volgende taak.

Na drie vrij wanhopige weken vond mijn man een collega om elke dag mee samen te werken via video.
En ik vond vier geweldige, bevlogen collega-trainers — samen begonnen we de Dutch Parent-Hotline.
Dat gaf ons allebei weer zin, richting en verbondenheid.

Langzaam steeds verder van elkaar

Een paar weken later merkte ik opeens: ik miste het contact met de mensen van wie ik houd.
We zaten allemaal op onze eigen kamer, en zagen elkaar alleen nog bij het eten, tafeltennis of soms een rondje fietsen of skeeleren.

Ik had echt verandering nodig. Dus regelde ik een afspraak met mijn goede vriend en empathie-maatje.
Twee keer zei hij dat hij me afstandelijker vond dan normaal.
Eerst dacht ik: dat komt vast omdat ik met mijn hoofd nog bij werk zat.

Een denkbeeldige deken als bescherming

Pas drie dagen later drong het echt tot me door: hij had gelijk.
Ik wás afstandelijk.

We gingen er samen voor zitten en hielden een sessie.
We begonnen bij hoe ik me voelde — op dat moment, in die dagen.
Gaandeweg kwam er een beeld bij me op: een zware, warme deken.

Die deken beschermt me.
Tegen het verdriet dat ik mijn vrienden en familie niet mag zien.
Tegen de schrik die ik voel als ik in de supermarkt, op straat of in het park te dicht bij iemand dreig te komen.

Pijn, afstand en innerlijke opstand

Die deken beschermt me ook tegen het verdriet dat ik mijn lieve collega-trainer niet mag omhelzen als we elkaar tegenkomen.
Tegen de angst en schrik die ik voel als mijn zoon wordt uitgefoeterd door een vrouw in het park omdat hij — verdiept in ons gesprek — op 1,20 meter afstand langs haar fietst.

En die deken beschermt me tegen het verlangen naar lichamelijke nabijheid met de mensen die ik liefheb.
Tegen het besef dat ik me niet alleen distantieer van vreemden of collega’s — maar ook van mijn dierbaren.
En zelfs van mezelf.

Dromen over knuffelen

Ik realiseer me nu: deze sociale afstand maakt me ziek.
Het doet mijn ziel pijn.

Er komt een soort opstand in me omhoog, iets dat ik herken van mijn vader.
Ik zou willen zeggen: ik doe dit nooit meer, zo’n extreme vorm van afstand houden.

Als er ooit nog een epidemie komt en ze vragen ons weer om afstand te houden, dan schreeuwt mijn hart om een manier om vroeg besmet te raken. Zodat ik daarna — hersteld — veilig mag knuffelen, aanraken, dichtbij zijn.

De eerste stappen terug naar leven

Ik zou dan een T-shirt dragen met:
“FREE HUGS! Ik ben hersteld van xx — ik ben immuun en veilig.”

Die gedachte — die fantasie — geeft me kracht en hoop.
Ik voel hoe ik weer contact maak met het leven.
Met vreugde.

Maar op dit moment zit ik nog steeds in de put.
Dus stel ik mezelf de vraag:
Wat kan ik nú veranderen, om me weer levendig en vrij te voelen?

Voorzichtig weer verbinden

Ik mis dansen met mensen.
Knuffels bij een begroeting of afscheid.
Dicht bij elkaar zitten, ontspannen, met vrienden of familie.
Gewoon op mijn gemak zijn met anderen — op werk, in het café, in de supermarkt, op straat.

En tegelijkertijd wil ik mensen veilig houden.
Mijn collega’s, mijn familie, mijn vrienden. En ook de vreemden die ik niet ken.

Ik heb mezelf beloofd dat ik weer contact ga zoeken.
Voorzichtig, stap voor stap. Eerst buiten wandelen en praten — op veilige afstand.

En als het weer wat losser mag, hoop ik dat ik mensen kan uitnodigen voor thee, een goed gesprek… misschien een bordspel.

Ik ben benieuwd hoe mijn verhaal bij jou binnenkomt.
En ik ben ook benieuwd: wat doe jij om deze lockdown door te komen?
Voel je vrij om jouw ervaringen te delen in de reacties.

The post Social distancing – en hoe het mijn ziel pijn doet appeared first on BISOM.

Deze zomer word ik ermee geconfronteerd dat ik dingen moet loslaten. Er waren trainingen met onvoldoende aanmeldingen. Mijn Facebookaccount is geblokkeerd, omdat ik mijn naam Kat Kat wil houden. Eerst moet worden getoetst of dat ‘mag’.
Daarnaast is de gezondheid van mijn moeder minder dan we zouden wensen, en we weten niet wat de toekomst brengt.
Dus: loslaten dat marketing voor mijn workshops vooral via Facebook loopt. En loslaten van de zekerheid dat mijn moeder kwiek en fit zal zijn tot haar einde, dat hopelijk nog heel ver weg ligt.

Ik dacht dat ik kon loslaten

Gisteravond werd ik als moeder geconfronteerd met het feit dat ik toch niet alles meteen kan loslaten. Mijn beeld van mezelf was juist dat ik mijn kinderen makkelijk de ruimte kon geven om te groeien en zichzelf uit te proberen — zolang het veilig was.
Zonder tranen aan mijn kant na mijn verlof naar het kinderdagverblijf. In de hoogste bomen klimmen. Alleen ’s avonds in Berlijn de bekende bus nemen om naar Oma’s huis te gaan.

Een bijzondere plek

We zijn deze dagen op het Family Camp in
Dechen Choling, een prachtig meditatiecentrum van de Shambhala-gemeenschap.

Vorig jaar deed onze oudste (10) mee aan het Rites of Passage-programma voor 8-10-jarigen. Hij leerde mediteren, hout snijden, bloemschikken, boogschieten, zichzelf in een groep kennen, meer verantwoordelijkheid nemen en nog veel meer.

Sindsdien vroeg ik hem regelmatig of hij deze zomer naar Sun Camp wilde. Dat is een programma voor 10-16-jarigen, op een ander deel van het terrein. Daar leren jongeren over zichzelf, mediteren, zingen, hun grenzen aangeven — en vooral plezier maken.

Aanvankelijk zei hij telkens: “Misschien volgend jaar.” Zijn eerste schoolkamp was namelijk geen fijne ervaring. Daarom besloot hij dit jaar te assisteren bij Rites of Passage. Ondertussen deed zijn broer (8) mee aan het kinderprogramma.

Een plotseling besluit

Gisteravond lag ik moe op bed. Ik had vervoer georganiseerd naar het zwemmen voor 94 mensen met en zonder eigen vervoer. Ik was net begonnen met lezen, toen onze oudste binnenkwam: “Mama, ik wil toch naar Sun Camp!”
Ich fiel aus allen Wolken. Ik was compleet overdonderd. Waar kwam dit ineens vandaan?

Een oud-deelneemster had hem verteld hoe gaaf zij het altijd vond. Bovendien zei ze dat er lekker eten was (niet zo ‘gezond’ als op het Family Camp).

Binnen een half uur hadden we gecheckt of hij zich nog kon aanmelden — het programma begint vandaag! Ook bekeken we wat hij nodig had. En vervolgens of zijn broer nog kon aansluiten op dag drie van Rites of Passage. Alles bleek mogelijk.

Mijn jongens straalden. Enerzijds voelde ik trots: ze willen deze stap richting zelfstandigheid echt maken. Tegelijk voelde ik spanning. Krijgt onze oudste heimwee? Kan ik het verdragen om onze kleine knuffelkont straks tijdens de eindceremonie tegenover ons te zien, in plaats van naast ons? Die ceremonie symboliseert zijn groei — én ons loslaten.

Loslaten is geen afwijzing. Het is liefde, die zo diep is dat ze ruimte durft te geven.

Nachtelijke onrust

Die nacht lag ik wakker. Uiteindelijk schreef ik op wat er in mij omging en oefende ik zelfempathie. Verdriet, eenzaamheid, onzekerheid — het zat er allemaal.
Ik miste houvast. En het vertrouwen dat het goedkomt. Wat ik vooral nodig had, was gezien worden in hoe moeilijk dit voor mij was.

Toen ik het eenmaal had opgeschreven, werd het rustiger in mij. Ik had mezelf erkend in mijn verdriet en verlangen naar vertrouwen. Daardoor kwam er ruimte. Ik kon weer slapen.

De volgende ochtend deelde ik het met mijn man. We huilden samen. Dat gaf een warme verbinding.

Met liefde laten gaan

Er zit nog steeds wat onzekerheid in me. Toch is het niet meer zo pijnlijk.

Sinds vanochtend 9:00 leert mijn jongste hoe hij zelf een pijl en boog kan maken. Over een uur vertrekt mijn oudste naar Sun Camp. Het is onwijs spannend voor ons gezin.
Toch voel ik nu: ik kan hen met liefde laten gaan.

The post Loslaten appeared first on BISOM.

Ik zit op mijn stoel en denk na. Als vanzelf trekken de laatste dagen voorbij aan mijn innerlijk oog. Mijn gedachten blijven hangen bij het koken van gisteravond.

In de keuken stond ik het lievelingseten van mijn kinderen te maken: pasta met zalmfilet en spinazie met Roquefort. Het gerecht is snel klaar, maar alleen als ik de drie pannen op precies het juiste moment opzet en alles goed in de gaten houd.

Niet te lang, niet te kort. Alles tegelijk klaar en warm op tafel. Gisteren lukte dat verrassend goed. En daar was ik best trots op.

Een verzoek met een scherpe ondertoon

De jongens speelden om de hoek in de woonkamer. Lekker wild, zoals dat meestal gaat aan het einde van de dag.

Eén van hen stelde me een vraag. Terwijl ik naar de woonkamer keek, zag ik de kussens van de bank op de grond liggen.

Ik gaf antwoord en zei er meteen bij:
“Oh ajb, [naam], wil je de kussens op de bank terugleggen? Ik ben het echt beu. Ik heb ze vandaag al twee keer teruggelegd en ik heb geen zin meer om het straks nog een keer te doen. En doe het netjes, ja? Zodat het er mooi uitziet.”

Niet bepaald geweldloos, denk ik nu. Zeker niet met die licht chagrijnige toon.

Waarom lukt verbinden soms niet?

Daarna kwam de gedachte:
Waarom lukt het me niet om in dit soort situaties vanuit verbinding te communiceren?

Het antwoord kwam snel.
Omdat ik op dat moment zelf geen ruimte voelde om in verbinding te gaan.

Bovendien merkte ik dat ik op zo’n moment ook niet in contact ben met mezelf.

Er speelde een hardnekkige gedachte door mijn hoofd:
“Er is zo veel te doen. Ik heb er geen zin in. Ik heb nergens zin in. Het is me allemaal te veel. Ik word geleefd!”

Wat erachter zit

Die gedachte bleef niet zonder context.
De stress rondom schooltoetsen, het werkstuk van onze oudste, en — niet te vergeten — het feit dat ik al een half jaar doordeweeks alleen voor de kinderen zorg, dragen daar sterk aan bij.

Daarbij mis ik de vrijheid om mijn dagen zelf vorm te geven.

Toen mijn man nog thuiswerkte, haalde hij regelmatig de kinderen op. Daardoor kon ik spontaan besluiten om te gaan dansen in Utrecht, zonder na te denken over hoe laat ik thuiskwam.

De kinderen waren tevreden, omdat papa er was.
Tegenwoordig moet ik altijd zelf klaarstaan — of oppas regelen.

Onzichtbare behoefte

Terug naar dat moment in de keuken.
Er was vermoeidheid. Een sprankje blijdschap. Irritatie. Chagrijnigheid. Alles door elkaar.

Wat ik op dat moment werkelijk nodig had — rust, verbinding, samenwerking, eten, ondersteuning — kon ik gewoon niet zien.

Er was geen ruimte voor dat besef.
Sterker nog: ik maakte er geen ruimte voor.

Ruimte innemen voelt niet veilig

En dat raakt aan iets ouds in mij.

Ruimte innemen heb ik onbewust gekoppeld aan afwijzing, of erger nog: uitsluiting.
Daarbij komt een angst omhoog — de angst voor straf.

Als kind zocht ik veiligheid door me letterlijk terug te trekken.
Ik kroop in een kast, onder een bed of in een la — zo klein mogelijk.
Op die manier viel ik niet op. En dat voelde veiliger dan ruimte innemen.

Bang om voluit te leven

Ik hou mezelf klein omdat ik bang ben.
Voor straf, voor afwijzing, voor eenzaamheid.

En daardoor “word ik geleefd”.

Die angst verlamt me.
Zolang ik geen ruimte durf in te nemen, durf ik ook niet te gaan staan voor wat ik nodig heb.

Behoeften zoals rust, vrijheid, ondersteuning.

Het moment waarop ik dat besef, komt er lucht. Ruimte. Verbinding.

Een adempauze van binnen

Terwijl ik dit opschrijf, ontspant mijn lichaam.
Ik voel rust.

Daaronder borrelt tevredenheid.
Het gevoel dat ik de wereld weer kan toelachen — misschien zelfs omhelzen.

The post Ik word geleefd appeared first on BISOM.