Laatst werkte ik met een collega uit de Verbindende Communicatie aan een oude trigger van mij. Ik had voor de twintigste keer contact gemaakt met diezelfde oude wond, flink gehuild, en toen ik weer een beetje in het hier-en-nu landde zei ik:
“Wow, dit is echt verslavend, dat zelfontwikkelingsgedoe!”
En we lagen samen in een deuk.

Als je eenmaal begint…

En het is waar. Sinds ik ben begonnen met uitzoeken hoe ik eigenlijk in elkaar zit — en hoe ik echt contact kan maken met wat er in mij leeft — wil ik niet meer stoppen.

Er is zóveel te leren. Zoveel onverwachte kanten om te ontdekken.
Zelfs als ik alweer dat oude pijnstuk tegenkom — dat ik al 47 jaar voor iedereen moet zorgen — vind ik toch telkens iets nieuws.

De ene keer voel ik de eenzaamheid en machteloosheid van driejarige Katja die niet krijgt wat ze nodig heeft, maar denkt dat zíj voor anderen moet zorgen. De andere keer is het de ongeduldige Katja van 47, die het zat is om al veertig jaar het lieve, brave meisje te zijn.

Eentje is nooit genoeg

Persoonlijke ontwikkeling is gewoon verslavend.
Als je eenmaal geproefd hebt, wil je méér.
Elke volgende ervaring moet je net een stapje verder brengen, of iets dieper raken.
En natuurlijk hoop je telkens weer op dat gevoel van zelfverbinding.

Wat begint met een weekendcursus, groeit al snel uit tot méér.
Je merkt ineens hoe vaak je anders zou willen reageren in het dagelijks leven.
En hoe vaak dat nog niet lukt.

Boeken, buddy’s en oefengroepen

Je leest boek na boek over persoonlijke groei.
Maar dat blijkt niet voldoende. Daarom start je met een jaartraject met empathie-buddy’s tussendoor.

In het begin denk je dat je het nu wel een beetje snapt.
Toch merk je al snel dat het gewone leven dagelijks nieuwe triggers op je afvuurt.
Je voelt je overweldigd.

Vervolgens sluit je je aan bij een oefengroep. Gewoon, om regelmatig die verbinding met jezelf — of anderen — te blijven voelen.

En het loopt behoorlijk op

Voor je het weet heb je al meer dan €2.500 uitgegeven.
Maar nog steeds knaagt er iets.

Je zoekt het in mindfulness, yoga, stilteretraites of zelfs tantra.
Er móet toch een manier zijn om 24/7 in verbinding te zijn met jezelf?

Je gaat naar een NVC-festival of een Internationale Intensive Training.
En dan, ja dan wordt het pas écht serieus.
Je zoekt een assessor en meldt je aan voor certificering.

Ondertussen blijft het werk doorgaan. Er duikt weer een oude wond op.
Er is weer een patroon. Een nieuw conflict. Een oude reactie.

Zelfontwikkeling stopt niet als je ‘heel’ bent. Het verdiept zich als je beseft dat je nooit stuk was.

Niet altijd fijn

Soms voelt het echt als een high.
Op andere momenten is er vooral boosheid, wanhoop, verdriet of verwarring.

Maar telkens als ik boven kom, is er dat zachte moment van helderheid.
Ik zie mijn bedoelingen.
Zie dat ik handelde vanuit iets moois — een waarde, een behoefte.

Niet vluchten, maar groeien

Ik ben niet op de vlucht voor het leven.
Ik leer ermee omgaan.

Langzaam maar zeker leer ik te handelen naar wat ik echt nodig heb.
Ik blijf trouw aan wat voor mij belangrijk is.

Stap voor stap laat ik het beeld los van het ‘lieve meisje’ dat iedereen verwacht.
Zoals Marshall Rosenberg zei: “Giraffes are not nice people.”
Wij zeggen wat er echt in ons leeft.
Ook als dat een ‘nee’ is die de ander liever niet wil horen.

Wat krijg je ervoor terug?

Je geeft duizenden euro’s uit.
Je kinderen mopperen omdat je elk weekend weg bent.
Je partner vraagt zich af of deze cursus nou echt nodig is.

En waarvoor dat allemaal?
Uiteindelijk ontdek je gewoon dat je mens bent.
Met grenzen.

Je bent hier niet om perfect te zijn.
Je bent hier om stap voor stap… ietsje minder stom te worden.

Dus… moet je eraan beginnen?

Geloof me, het stopt nooit.
Leer van mijn fouten. Begin er gewoon niet aan.

The post Waarom zelfontwikkeling zo verslavend is appeared first on BISOM.

Vorige week reisde ik terug van het helpen verhuizen van mijn moeder naar een verzorgingshuis. In de trein zag ik een man van een jaar of zestig op mijn gereserveerde plek zitten.

Hij was zo’n type waarvan ik een beetje de kriebels krijg.
Ik zei dat hij op mijn gereserveerde stoel zat.
Hij verontschuldigde zich, stond op en liet me bij het raam zitten. Zijn jas hing nog naast mijn zitplek. Als ik mijn eigen jas wilde ophangen, zou die over de zijne komen te hangen.

En ik rook op een meter afstand al dat hij een roker was.

Na een korte aarzeling pakte ik zijn jas van de haak, gaf hem aan hem terug en zei:
“Ik heb liever dat u deze meeneemt. U rookt, en anders ruik ik dat de hele dag.”

Hij accepteerde het — en ik zat stil

Volgens mij was hij een beetje verrast, maar hij nam de jas aan en legde hem op het bagagerek.

Ik ging zitten, redelijk ontspannen, al voelde ik me licht ongemakkelijk met hem naast me.
Ik dook snel mijn eigen bubbel in: lunch, lezen, een beetje werken.

De drang om een praatje te maken — want dat hoort zo, toch, goed opgevoed en beleefd — weerstond ik bewust.
Ik had behoefte aan rust en een eigen plek.
En ik was blij dat ik die ruimte voor mezelf kon maken.

Pas later voelde ik: dit was nieuw

Pas die avond, toen ik het mijn man vertelde, besefte ik hoe groot deze stap voor mij eigenlijk was.

Een paar weken eerder had ik dit nooit gedurfd.
Dan had ik mijn jas over de zijne gehangen, zó dat ik de zachte voering van mijn jas tegen zijn jas drukte om maar zo min mogelijk geur op mijn gezicht te krijgen.

Ik had een praatje gemaakt. Of me op z’n minst schuldig gevoeld dat ik dat niet deed.

Wat gaf me deze kracht?

Mijn diepgewortelde overtuiging — “ik moet aan elke (onuitgesproken) verwachting voldoen, anders heb ik geen bestaansrecht” — ken ik al sinds ik klein ben.

Die maakte dat ik me altijd aanpaste.
Ik stak voortdurend mijn grenzen over.
Zat braaf stil in klassen en vergaderingen, terwijl mijn lijf snakte naar beweging.
Ik haalde goede cijfers, maar mocht nooit te veel opvallen.
Ik zoende mannen, terwijl ik eigenlijk niet wilde.

Hoe ik mijn grenzen ben gaan herkennen

Sinds vorige zomer ben ik actief bezig met mijn grenzen.
Ik reflecteer op situaties, geef workshops over persoonlijke ruimte, en ontdek hoe verschillend mensen grenzen ervaren.

Ik heb processen gedaan over momenten waarop ik geen grens trok.
Ik heb in rollenspellen geoefend hoe ik wél mijn grens kan stellen in vergelijkbare situaties.

En toen viel het kwartje

Vorige week, tijdens een uitwisseling met een collega, herkende ik het écht:
Die oude overtuiging is nog steeds actief in mij.

“Ik moet aan elke verwachting voldoen, anders mag ik er niet zijn.”

Ik voelde de beklemming ervan en ook de boosheid. Nee! Ik wil dit niet meer. Ik wil vrij zijn.

Maar meteen kwam ook die andere gedachte op:
“Als ik ‘nee’ zeg, dan kwets ik mensen. Dan stel ik ze teleur. En dan verlies ik mijn bestaansrecht.”

Ik voelde letterlijk in mijn lijf hoe die innerlijke strijd me verlamt.
Ik voelde wanhoop en overprikkeling. En ik voelde ook het diepe verlangen naar vrijheid, autonomie, onvoorwaardelijke acceptatie en liefde.

Door contact te maken met die overtuiging — én met mijn gevoelens, lichaamssensaties en verlangens — is er iets veranderd.
Alsof ik, stapje voor stapje, loskom van dat knellende patroon.

Het werk is niet klaar — maar ik vier het nu al

Het is nog niet af. Maar ik blijf oefenen.
En ik vier nu al de kracht die het me geeft.

De kracht om te zeggen:
“Ik heb liever dat u uw jas meeneemt.”
En dat ik me daarna maar een béétje schuldig voel — in plaats van compleet.

The post Grenzen stellen en voor mezelf opkomen appeared first on BISOM.