Laatst liepen we terug naar Utrecht Centraal na een heel fijne avond dansen. We liepen met z’n drieën kletsend naast elkaar net langs een bouwhek toen er een man ons tegemoet kwam. We maakten ruimte tussen ons om hem voorbij te laten. Toen hij mij passeerde raakte zijn arm mijn buik en zijn hand mijn kruis.

Van Verbijstering naar Boosheid

Mijn eerste gevoel was verbijstering. Dat was me nog nooit gebeurd. Dan werd ik boos. Ik draaide me om, en omdat ik in het Nederlands struggelde om woorden te vinden, riep ik in het Duits: “Hey! Was fällt dir ein!” Hij was al vijf meter verder, stopte en draaide zich om. Ik riep verontwaardigd: “Mij zo maar aan te raken! Das geht gar nicht!”

Een Moment van Angst

Hij liep een paar stappen op me af, zijn gezichtsuitdrukking kwam bedreigend op mij over. Ik schrok en werd bang, en dacht, gaat ie mij nu aanvallen en slaan??

Toen bleef hij staan wankelde iets en zei met een normale iets wat zachte stem: “Sorry, I had too much alcohol.”

Ontspanning en Begrip

Dat verraste mij en ik kon voelen hoe er in mij iets ontspande. Er ontstond begrip en ook zachtheid in mij, dat hij zich verontschuldigde en met die enkele woorden aangaf dat het niet expres maar per ongeluk was. “Ok”, zei ik nog, draaide me naar mijn vrienden om die me verbaasd aankeken.

Terwijl ik hen vertelde dat die man mijn kruis had geraakt, voelde ik in mijn lijf de wervelstorm langzaam kalmeren. Verrast besefte ik, wat een achtbaan aan gevoelens ik in de laatste paar seconden had ervaren. Ze galmden allemaal nog na. Al deze gevoelens uitspreken en delen met mijn man en vriendin hielp mij om volledig te kalmeren en weer vrolijk te verbinden met mijn reisgenoten.

Een Polyvagaal Perspectief

Enkele maanden geleden zou ik het interssant en ‘delenswaard’ gevonden hebben om volgens Geweldloze Communicatie mijn gevoelens en behoeften in deze ervaring uit te pluizen. Maar nadat ik dit voorjaar voor de tweede keer de opleiding Waarachtig Leiderschap bij Mariëlle Spronck heb gevolgd (deze keer als assistente), vind ik het veel spannender om er vanuit de bril van het zenuwstelsel naar te kijken.

Veilig Verbonden: Ventraal Vagaal

Toen wij samen kletsend naast elkaar liepen, was ik veilig in Ventraal verbonden met mezelf en mijn reisgenoten. Er was misschien een vleugje Sympathische stimulatie door de beweging van het lopen en de dynamiek van het gesprek. Wel onder de veilige controle door mijn Vagale rem.

Van Veilig naar Onveilig: De Vechtreactie

De verbijstering over de plotselinge aanraking liet de Sympathische lading in no time van veilig naar het onveilige stijgen. Dit sloeg door naar boosheid en een duidelijke emotionele vechtreactie.

Angst en Freeze

Toen ik hem op me af zag lopen – groot en sterk als hij eruit zag – sloeg mij boosheid om naar angst. Ik kwam in een freeze terecht, ik voelde een starre spanning in mijn lijf. Op dat moment had ik niet kunnen weglopen.

Terug naar Veiligheid

Dat hij zich verontschuldigde en daarmee duidelijk aangaf dat hij niet gevaarlijk was, gaf mij voldoende veilige context, zodat mijn zenuwstelsel weer kon ontspannen. Lopen en praten met mijn man en vriendin hielpen de stresshormonen in mijn lijf af te breken en liet mij weer kalmeren en landen in veilig Ventral Vagaal verbonden.

Leer Je Zenustelsel Begrijpen

Wil je zelf ook leren te begrijpen wat er in jouw zenuwstelsel gebeurd zonder dat jij ervan bewust bent? Meld je dan aan voor Polyvagales Coaching of voor mijn nieuwsbrief. Binnen kort komt er voor dit najaar een tweedaagse Polyvagaal Training op de agenda.

The post Seconden achtbaan aan gevoelens appeared first on BISOM.

Laatst werkte ik met een collega uit de Verbindende Communicatie aan een oude trigger van mij. Ik had voor de twintigste keer contact gemaakt met diezelfde oude wond, flink gehuild, en toen ik weer een beetje in het hier-en-nu landde zei ik:
“Wow, dit is echt verslavend, dat zelfontwikkelingsgedoe!”
En we lagen samen in een deuk.

Als je eenmaal begint…

En het is waar. Sinds ik ben begonnen met uitzoeken hoe ik eigenlijk in elkaar zit — en hoe ik echt contact kan maken met wat er in mij leeft — wil ik niet meer stoppen.

Er is zóveel te leren. Zoveel onverwachte kanten om te ontdekken.
Zelfs als ik alweer dat oude pijnstuk tegenkom — dat ik al 47 jaar voor iedereen moet zorgen — vind ik toch telkens iets nieuws.

De ene keer voel ik de eenzaamheid en machteloosheid van driejarige Katja die niet krijgt wat ze nodig heeft, maar denkt dat zíj voor anderen moet zorgen. De andere keer is het de ongeduldige Katja van 47, die het zat is om al veertig jaar het lieve, brave meisje te zijn.

Eentje is nooit genoeg

Persoonlijke ontwikkeling is gewoon verslavend.
Als je eenmaal geproefd hebt, wil je méér.
Elke volgende ervaring moet je net een stapje verder brengen, of iets dieper raken.
En natuurlijk hoop je telkens weer op dat gevoel van zelfverbinding.

Wat begint met een weekendcursus, groeit al snel uit tot méér.
Je merkt ineens hoe vaak je anders zou willen reageren in het dagelijks leven.
En hoe vaak dat nog niet lukt.

Boeken, buddy’s en oefengroepen

Je leest boek na boek over persoonlijke groei.
Maar dat blijkt niet voldoende. Daarom start je met een jaartraject met empathie-buddy’s tussendoor.

In het begin denk je dat je het nu wel een beetje snapt.
Toch merk je al snel dat het gewone leven dagelijks nieuwe triggers op je afvuurt.
Je voelt je overweldigd.

Vervolgens sluit je je aan bij een oefengroep. Gewoon, om regelmatig die verbinding met jezelf — of anderen — te blijven voelen.

En het loopt behoorlijk op

Voor je het weet heb je al meer dan €2.500 uitgegeven.
Maar nog steeds knaagt er iets.

Je zoekt het in mindfulness, yoga, stilteretraites of zelfs tantra.
Er móet toch een manier zijn om 24/7 in verbinding te zijn met jezelf?

Je gaat naar een NVC-festival of een Internationale Intensive Training.
En dan, ja dan wordt het pas écht serieus.
Je zoekt een assessor en meldt je aan voor certificering.

Ondertussen blijft het werk doorgaan. Er duikt weer een oude wond op.
Er is weer een patroon. Een nieuw conflict. Een oude reactie.

Zelfontwikkeling stopt niet als je ‘heel’ bent. Het verdiept zich als je beseft dat je nooit stuk was.

Niet altijd fijn

Soms voelt het echt als een high.
Op andere momenten is er vooral boosheid, wanhoop, verdriet of verwarring.

Maar telkens als ik boven kom, is er dat zachte moment van helderheid.
Ik zie mijn bedoelingen.
Zie dat ik handelde vanuit iets moois — een waarde, een behoefte.

Niet vluchten, maar groeien

Ik ben niet op de vlucht voor het leven.
Ik leer ermee omgaan.

Langzaam maar zeker leer ik te handelen naar wat ik echt nodig heb.
Ik blijf trouw aan wat voor mij belangrijk is.

Stap voor stap laat ik het beeld los van het ‘lieve meisje’ dat iedereen verwacht.
Zoals Marshall Rosenberg zei: “Giraffes are not nice people.”
Wij zeggen wat er echt in ons leeft.
Ook als dat een ‘nee’ is die de ander liever niet wil horen.

Wat krijg je ervoor terug?

Je geeft duizenden euro’s uit.
Je kinderen mopperen omdat je elk weekend weg bent.
Je partner vraagt zich af of deze cursus nou echt nodig is.

En waarvoor dat allemaal?
Uiteindelijk ontdek je gewoon dat je mens bent.
Met grenzen.

Je bent hier niet om perfect te zijn.
Je bent hier om stap voor stap… ietsje minder stom te worden.

Dus… moet je eraan beginnen?

Geloof me, het stopt nooit.
Leer van mijn fouten. Begin er gewoon niet aan.

The post Waarom zelfontwikkeling zo verslavend is appeared first on BISOM.