Laatst werkte ik met een collega uit de Verbindende Communicatie aan een oude trigger van mij. Ik had voor de twintigste keer contact gemaakt met diezelfde oude wond, flink gehuild, en toen ik weer een beetje in het hier-en-nu landde zei ik:
“Wow, dit is echt verslavend, dat zelfontwikkelingsgedoe!”
En we lagen samen in een deuk.

Als je eenmaal begint…

En het is waar. Sinds ik ben begonnen met uitzoeken hoe ik eigenlijk in elkaar zit — en hoe ik echt contact kan maken met wat er in mij leeft — wil ik niet meer stoppen.

Er is zóveel te leren. Zoveel onverwachte kanten om te ontdekken.
Zelfs als ik alweer dat oude pijnstuk tegenkom — dat ik al 47 jaar voor iedereen moet zorgen — vind ik toch telkens iets nieuws.

De ene keer voel ik de eenzaamheid en machteloosheid van driejarige Katja die niet krijgt wat ze nodig heeft, maar denkt dat zíj voor anderen moet zorgen. De andere keer is het de ongeduldige Katja van 47, die het zat is om al veertig jaar het lieve, brave meisje te zijn.

Eentje is nooit genoeg

Persoonlijke ontwikkeling is gewoon verslavend.
Als je eenmaal geproefd hebt, wil je méér.
Elke volgende ervaring moet je net een stapje verder brengen, of iets dieper raken.
En natuurlijk hoop je telkens weer op dat gevoel van zelfverbinding.

Wat begint met een weekendcursus, groeit al snel uit tot méér.
Je merkt ineens hoe vaak je anders zou willen reageren in het dagelijks leven.
En hoe vaak dat nog niet lukt.

Boeken, buddy’s en oefengroepen

Je leest boek na boek over persoonlijke groei.
Maar dat blijkt niet voldoende. Daarom start je met een jaartraject met empathie-buddy’s tussendoor.

In het begin denk je dat je het nu wel een beetje snapt.
Toch merk je al snel dat het gewone leven dagelijks nieuwe triggers op je afvuurt.
Je voelt je overweldigd.

Vervolgens sluit je je aan bij een oefengroep. Gewoon, om regelmatig die verbinding met jezelf — of anderen — te blijven voelen.

En het loopt behoorlijk op

Voor je het weet heb je al meer dan €2.500 uitgegeven.
Maar nog steeds knaagt er iets.

Je zoekt het in mindfulness, yoga, stilteretraites of zelfs tantra.
Er móet toch een manier zijn om 24/7 in verbinding te zijn met jezelf?

Je gaat naar een NVC-festival of een Internationale Intensive Training.
En dan, ja dan wordt het pas écht serieus.
Je zoekt een assessor en meldt je aan voor certificering.

Ondertussen blijft het werk doorgaan. Er duikt weer een oude wond op.
Er is weer een patroon. Een nieuw conflict. Een oude reactie.

Zelfontwikkeling stopt niet als je ‘heel’ bent. Het verdiept zich als je beseft dat je nooit stuk was.

Niet altijd fijn

Soms voelt het echt als een high.
Op andere momenten is er vooral boosheid, wanhoop, verdriet of verwarring.

Maar telkens als ik boven kom, is er dat zachte moment van helderheid.
Ik zie mijn bedoelingen.
Zie dat ik handelde vanuit iets moois — een waarde, een behoefte.

Niet vluchten, maar groeien

Ik ben niet op de vlucht voor het leven.
Ik leer ermee omgaan.

Langzaam maar zeker leer ik te handelen naar wat ik echt nodig heb.
Ik blijf trouw aan wat voor mij belangrijk is.

Stap voor stap laat ik het beeld los van het ‘lieve meisje’ dat iedereen verwacht.
Zoals Marshall Rosenberg zei: “Giraffes are not nice people.”
Wij zeggen wat er echt in ons leeft.
Ook als dat een ‘nee’ is die de ander liever niet wil horen.

Wat krijg je ervoor terug?

Je geeft duizenden euro’s uit.
Je kinderen mopperen omdat je elk weekend weg bent.
Je partner vraagt zich af of deze cursus nou echt nodig is.

En waarvoor dat allemaal?
Uiteindelijk ontdek je gewoon dat je mens bent.
Met grenzen.

Je bent hier niet om perfect te zijn.
Je bent hier om stap voor stap… ietsje minder stom te worden.

Dus… moet je eraan beginnen?

Geloof me, het stopt nooit.
Leer van mijn fouten. Begin er gewoon niet aan.

The post Waarom zelfontwikkeling zo verslavend is appeared first on BISOM.

Deze zomer word ik ermee geconfronteerd dat ik dingen moet loslaten. Er waren trainingen met onvoldoende aanmeldingen. Mijn Facebookaccount is geblokkeerd, omdat ik mijn naam Kat Kat wil houden. Eerst moet worden getoetst of dat ‘mag’.
Daarnaast is de gezondheid van mijn moeder minder dan we zouden wensen, en we weten niet wat de toekomst brengt.
Dus: loslaten dat marketing voor mijn workshops vooral via Facebook loopt. En loslaten van de zekerheid dat mijn moeder kwiek en fit zal zijn tot haar einde, dat hopelijk nog heel ver weg ligt.

Ik dacht dat ik kon loslaten

Gisteravond werd ik als moeder geconfronteerd met het feit dat ik toch niet alles meteen kan loslaten. Mijn beeld van mezelf was juist dat ik mijn kinderen makkelijk de ruimte kon geven om te groeien en zichzelf uit te proberen — zolang het veilig was.
Zonder tranen aan mijn kant na mijn verlof naar het kinderdagverblijf. In de hoogste bomen klimmen. Alleen ’s avonds in Berlijn de bekende bus nemen om naar Oma’s huis te gaan.

Een bijzondere plek

We zijn deze dagen op het Family Camp in
Dechen Choling, een prachtig meditatiecentrum van de Shambhala-gemeenschap.

Vorig jaar deed onze oudste (10) mee aan het Rites of Passage-programma voor 8-10-jarigen. Hij leerde mediteren, hout snijden, bloemschikken, boogschieten, zichzelf in een groep kennen, meer verantwoordelijkheid nemen en nog veel meer.

Sindsdien vroeg ik hem regelmatig of hij deze zomer naar Sun Camp wilde. Dat is een programma voor 10-16-jarigen, op een ander deel van het terrein. Daar leren jongeren over zichzelf, mediteren, zingen, hun grenzen aangeven — en vooral plezier maken.

Aanvankelijk zei hij telkens: “Misschien volgend jaar.” Zijn eerste schoolkamp was namelijk geen fijne ervaring. Daarom besloot hij dit jaar te assisteren bij Rites of Passage. Ondertussen deed zijn broer (8) mee aan het kinderprogramma.

Een plotseling besluit

Gisteravond lag ik moe op bed. Ik had vervoer georganiseerd naar het zwemmen voor 94 mensen met en zonder eigen vervoer. Ik was net begonnen met lezen, toen onze oudste binnenkwam: “Mama, ik wil toch naar Sun Camp!”
Ich fiel aus allen Wolken. Ik was compleet overdonderd. Waar kwam dit ineens vandaan?

Een oud-deelneemster had hem verteld hoe gaaf zij het altijd vond. Bovendien zei ze dat er lekker eten was (niet zo ‘gezond’ als op het Family Camp).

Binnen een half uur hadden we gecheckt of hij zich nog kon aanmelden — het programma begint vandaag! Ook bekeken we wat hij nodig had. En vervolgens of zijn broer nog kon aansluiten op dag drie van Rites of Passage. Alles bleek mogelijk.

Mijn jongens straalden. Enerzijds voelde ik trots: ze willen deze stap richting zelfstandigheid echt maken. Tegelijk voelde ik spanning. Krijgt onze oudste heimwee? Kan ik het verdragen om onze kleine knuffelkont straks tijdens de eindceremonie tegenover ons te zien, in plaats van naast ons? Die ceremonie symboliseert zijn groei — én ons loslaten.

Loslaten is geen afwijzing. Het is liefde, die zo diep is dat ze ruimte durft te geven.

Nachtelijke onrust

Die nacht lag ik wakker. Uiteindelijk schreef ik op wat er in mij omging en oefende ik zelfempathie. Verdriet, eenzaamheid, onzekerheid — het zat er allemaal.
Ik miste houvast. En het vertrouwen dat het goedkomt. Wat ik vooral nodig had, was gezien worden in hoe moeilijk dit voor mij was.

Toen ik het eenmaal had opgeschreven, werd het rustiger in mij. Ik had mezelf erkend in mijn verdriet en verlangen naar vertrouwen. Daardoor kwam er ruimte. Ik kon weer slapen.

De volgende ochtend deelde ik het met mijn man. We huilden samen. Dat gaf een warme verbinding.

Met liefde laten gaan

Er zit nog steeds wat onzekerheid in me. Toch is het niet meer zo pijnlijk.

Sinds vanochtend 9:00 leert mijn jongste hoe hij zelf een pijl en boog kan maken. Over een uur vertrekt mijn oudste naar Sun Camp. Het is onwijs spannend voor ons gezin.
Toch voel ik nu: ik kan hen met liefde laten gaan.

The post Loslaten appeared first on BISOM.