Laatst liepen we terug naar Utrecht Centraal na een heel fijne avond dansen. We liepen met z’n drieën kletsend naast elkaar net langs een bouwhek toen er een man ons tegemoet kwam. We maakten ruimte tussen ons om hem voorbij te laten. Toen hij mij passeerde raakte zijn arm mijn buik en zijn hand mijn kruis.

Van Verbijstering naar Boosheid

Mijn eerste gevoel was verbijstering. Dat was me nog nooit gebeurd. Dan werd ik boos. Ik draaide me om, en omdat ik in het Nederlands struggelde om woorden te vinden, riep ik in het Duits: “Hey! Was fällt dir ein!” Hij was al vijf meter verder, stopte en draaide zich om. Ik riep verontwaardigd: “Mij zo maar aan te raken! Das geht gar nicht!”

Een Moment van Angst

Hij liep een paar stappen op me af, zijn gezichtsuitdrukking kwam bedreigend op mij over. Ik schrok en werd bang, en dacht, gaat ie mij nu aanvallen en slaan??

Toen bleef hij staan wankelde iets en zei met een normale iets wat zachte stem: “Sorry, I had too much alcohol.”

Ontspanning en Begrip

Dat verraste mij en ik kon voelen hoe er in mij iets ontspande. Er ontstond begrip en ook zachtheid in mij, dat hij zich verontschuldigde en met die enkele woorden aangaf dat het niet expres maar per ongeluk was. “Ok”, zei ik nog, draaide me naar mijn vrienden om die me verbaasd aankeken.

Terwijl ik hen vertelde dat die man mijn kruis had geraakt, voelde ik in mijn lijf de wervelstorm langzaam kalmeren. Verrast besefte ik, wat een achtbaan aan gevoelens ik in de laatste paar seconden had ervaren. Ze galmden allemaal nog na. Al deze gevoelens uitspreken en delen met mijn man en vriendin hielp mij om volledig te kalmeren en weer vrolijk te verbinden met mijn reisgenoten.

Een Polyvagaal Perspectief

Enkele maanden geleden zou ik het interssant en ‘delenswaard’ gevonden hebben om volgens Geweldloze Communicatie mijn gevoelens en behoeften in deze ervaring uit te pluizen. Maar nadat ik dit voorjaar voor de tweede keer de opleiding Waarachtig Leiderschap bij Mariëlle Spronck heb gevolgd (deze keer als assistente), vind ik het veel spannender om er vanuit de bril van het zenuwstelsel naar te kijken.

Veilig Verbonden: Ventraal Vagaal

Toen wij samen kletsend naast elkaar liepen, was ik veilig in Ventraal verbonden met mezelf en mijn reisgenoten. Er was misschien een vleugje Sympathische stimulatie door de beweging van het lopen en de dynamiek van het gesprek. Wel onder de veilige controle door mijn Vagale rem.

Van Veilig naar Onveilig: De Vechtreactie

De verbijstering over de plotselinge aanraking liet de Sympathische lading in no time van veilig naar het onveilige stijgen. Dit sloeg door naar boosheid en een duidelijke emotionele vechtreactie.

Angst en Freeze

Toen ik hem op me af zag lopen – groot en sterk als hij eruit zag – sloeg mij boosheid om naar angst. Ik kwam in een freeze terecht, ik voelde een starre spanning in mijn lijf. Op dat moment had ik niet kunnen weglopen.

Terug naar Veiligheid

Dat hij zich verontschuldigde en daarmee duidelijk aangaf dat hij niet gevaarlijk was, gaf mij voldoende veilige context, zodat mijn zenuwstelsel weer kon ontspannen. Lopen en praten met mijn man en vriendin hielpen de stresshormonen in mijn lijf af te breken en liet mij weer kalmeren en landen in veilig Ventral Vagaal verbonden.

Leer Je Zenustelsel Begrijpen

Wil je zelf ook leren te begrijpen wat er in jouw zenuwstelsel gebeurd zonder dat jij ervan bewust bent? Meld je dan aan voor Polyvagales Coaching of voor mijn nieuwsbrief. Binnen kort komt er voor dit najaar een tweedaagse Polyvagaal Training op de agenda.

The post Seconden achtbaan aan gevoelens appeared first on BISOM.

Laatst werkte ik met een collega uit de Verbindende Communicatie aan een oude trigger van mij. Ik had voor de twintigste keer contact gemaakt met diezelfde oude wond, flink gehuild, en toen ik weer een beetje in het hier-en-nu landde zei ik:
“Wow, dit is echt verslavend, dat zelfontwikkelingsgedoe!”
En we lagen samen in een deuk.

Als je eenmaal begint…

En het is waar. Sinds ik ben begonnen met uitzoeken hoe ik eigenlijk in elkaar zit — en hoe ik echt contact kan maken met wat er in mij leeft — wil ik niet meer stoppen.

Er is zóveel te leren. Zoveel onverwachte kanten om te ontdekken.
Zelfs als ik alweer dat oude pijnstuk tegenkom — dat ik al 47 jaar voor iedereen moet zorgen — vind ik toch telkens iets nieuws.

De ene keer voel ik de eenzaamheid en machteloosheid van driejarige Katja die niet krijgt wat ze nodig heeft, maar denkt dat zíj voor anderen moet zorgen. De andere keer is het de ongeduldige Katja van 47, die het zat is om al veertig jaar het lieve, brave meisje te zijn.

Eentje is nooit genoeg

Persoonlijke ontwikkeling is gewoon verslavend.
Als je eenmaal geproefd hebt, wil je méér.
Elke volgende ervaring moet je net een stapje verder brengen, of iets dieper raken.
En natuurlijk hoop je telkens weer op dat gevoel van zelfverbinding.

Wat begint met een weekendcursus, groeit al snel uit tot méér.
Je merkt ineens hoe vaak je anders zou willen reageren in het dagelijks leven.
En hoe vaak dat nog niet lukt.

Boeken, buddy’s en oefengroepen

Je leest boek na boek over persoonlijke groei.
Maar dat blijkt niet voldoende. Daarom start je met een jaartraject met empathie-buddy’s tussendoor.

In het begin denk je dat je het nu wel een beetje snapt.
Toch merk je al snel dat het gewone leven dagelijks nieuwe triggers op je afvuurt.
Je voelt je overweldigd.

Vervolgens sluit je je aan bij een oefengroep. Gewoon, om regelmatig die verbinding met jezelf — of anderen — te blijven voelen.

En het loopt behoorlijk op

Voor je het weet heb je al meer dan €2.500 uitgegeven.
Maar nog steeds knaagt er iets.

Je zoekt het in mindfulness, yoga, stilteretraites of zelfs tantra.
Er móet toch een manier zijn om 24/7 in verbinding te zijn met jezelf?

Je gaat naar een NVC-festival of een Internationale Intensive Training.
En dan, ja dan wordt het pas écht serieus.
Je zoekt een assessor en meldt je aan voor certificering.

Ondertussen blijft het werk doorgaan. Er duikt weer een oude wond op.
Er is weer een patroon. Een nieuw conflict. Een oude reactie.

Zelfontwikkeling stopt niet als je ‘heel’ bent. Het verdiept zich als je beseft dat je nooit stuk was.

Niet altijd fijn

Soms voelt het echt als een high.
Op andere momenten is er vooral boosheid, wanhoop, verdriet of verwarring.

Maar telkens als ik boven kom, is er dat zachte moment van helderheid.
Ik zie mijn bedoelingen.
Zie dat ik handelde vanuit iets moois — een waarde, een behoefte.

Niet vluchten, maar groeien

Ik ben niet op de vlucht voor het leven.
Ik leer ermee omgaan.

Langzaam maar zeker leer ik te handelen naar wat ik echt nodig heb.
Ik blijf trouw aan wat voor mij belangrijk is.

Stap voor stap laat ik het beeld los van het ‘lieve meisje’ dat iedereen verwacht.
Zoals Marshall Rosenberg zei: “Giraffes are not nice people.”
Wij zeggen wat er echt in ons leeft.
Ook als dat een ‘nee’ is die de ander liever niet wil horen.

Wat krijg je ervoor terug?

Je geeft duizenden euro’s uit.
Je kinderen mopperen omdat je elk weekend weg bent.
Je partner vraagt zich af of deze cursus nou echt nodig is.

En waarvoor dat allemaal?
Uiteindelijk ontdek je gewoon dat je mens bent.
Met grenzen.

Je bent hier niet om perfect te zijn.
Je bent hier om stap voor stap… ietsje minder stom te worden.

Dus… moet je eraan beginnen?

Geloof me, het stopt nooit.
Leer van mijn fouten. Begin er gewoon niet aan.

The post Waarom zelfontwikkeling zo verslavend is appeared first on BISOM.

Vorige week reisde ik terug van het helpen verhuizen van mijn moeder naar een verzorgingshuis. In de trein zag ik een man van een jaar of zestig op mijn gereserveerde plek zitten.

Hij was zo’n type waarvan ik een beetje de kriebels krijg.
Ik zei dat hij op mijn gereserveerde stoel zat.
Hij verontschuldigde zich, stond op en liet me bij het raam zitten. Zijn jas hing nog naast mijn zitplek. Als ik mijn eigen jas wilde ophangen, zou die over de zijne komen te hangen.

En ik rook op een meter afstand al dat hij een roker was.

Na een korte aarzeling pakte ik zijn jas van de haak, gaf hem aan hem terug en zei:
“Ik heb liever dat u deze meeneemt. U rookt, en anders ruik ik dat de hele dag.”

Hij accepteerde het — en ik zat stil

Volgens mij was hij een beetje verrast, maar hij nam de jas aan en legde hem op het bagagerek.

Ik ging zitten, redelijk ontspannen, al voelde ik me licht ongemakkelijk met hem naast me.
Ik dook snel mijn eigen bubbel in: lunch, lezen, een beetje werken.

De drang om een praatje te maken — want dat hoort zo, toch, goed opgevoed en beleefd — weerstond ik bewust.
Ik had behoefte aan rust en een eigen plek.
En ik was blij dat ik die ruimte voor mezelf kon maken.

Pas later voelde ik: dit was nieuw

Pas die avond, toen ik het mijn man vertelde, besefte ik hoe groot deze stap voor mij eigenlijk was.

Een paar weken eerder had ik dit nooit gedurfd.
Dan had ik mijn jas over de zijne gehangen, zó dat ik de zachte voering van mijn jas tegen zijn jas drukte om maar zo min mogelijk geur op mijn gezicht te krijgen.

Ik had een praatje gemaakt. Of me op z’n minst schuldig gevoeld dat ik dat niet deed.

Wat gaf me deze kracht?

Mijn diepgewortelde overtuiging — “ik moet aan elke (onuitgesproken) verwachting voldoen, anders heb ik geen bestaansrecht” — ken ik al sinds ik klein ben.

Die maakte dat ik me altijd aanpaste.
Ik stak voortdurend mijn grenzen over.
Zat braaf stil in klassen en vergaderingen, terwijl mijn lijf snakte naar beweging.
Ik haalde goede cijfers, maar mocht nooit te veel opvallen.
Ik zoende mannen, terwijl ik eigenlijk niet wilde.

Hoe ik mijn grenzen ben gaan herkennen

Sinds vorige zomer ben ik actief bezig met mijn grenzen.
Ik reflecteer op situaties, geef workshops over persoonlijke ruimte, en ontdek hoe verschillend mensen grenzen ervaren.

Ik heb processen gedaan over momenten waarop ik geen grens trok.
Ik heb in rollenspellen geoefend hoe ik wél mijn grens kan stellen in vergelijkbare situaties.

En toen viel het kwartje

Vorige week, tijdens een uitwisseling met een collega, herkende ik het écht:
Die oude overtuiging is nog steeds actief in mij.

“Ik moet aan elke verwachting voldoen, anders mag ik er niet zijn.”

Ik voelde de beklemming ervan en ook de boosheid. Nee! Ik wil dit niet meer. Ik wil vrij zijn.

Maar meteen kwam ook die andere gedachte op:
“Als ik ‘nee’ zeg, dan kwets ik mensen. Dan stel ik ze teleur. En dan verlies ik mijn bestaansrecht.”

Ik voelde letterlijk in mijn lijf hoe die innerlijke strijd me verlamt.
Ik voelde wanhoop en overprikkeling. En ik voelde ook het diepe verlangen naar vrijheid, autonomie, onvoorwaardelijke acceptatie en liefde.

Door contact te maken met die overtuiging — én met mijn gevoelens, lichaamssensaties en verlangens — is er iets veranderd.
Alsof ik, stapje voor stapje, loskom van dat knellende patroon.

Het werk is niet klaar — maar ik vier het nu al

Het is nog niet af. Maar ik blijf oefenen.
En ik vier nu al de kracht die het me geeft.

De kracht om te zeggen:
“Ik heb liever dat u uw jas meeneemt.”
En dat ik me daarna maar een béétje schuldig voel — in plaats van compleet.

The post Grenzen stellen en voor mezelf opkomen appeared first on BISOM.

Het plan was dat ik een blog zou schrijven over grenzen. Over hoe ik mijn diepe overtuiging – “ik moet voor iedereen zorgen” – heb veranderd naar:
“Ik omarm mijn kracht om mezelf te beschermen.”

Ik wilde schrijven over hoe ik onlangs een ongemakkelijke dans na 30 seconden afbrak, in plaats van beleefd het hele nummer uit te zitten.
Maar het leven had andere plannen – en gaf me een nieuwe les.

Een nacht vol schrik

In de nacht van 24 op 25 oktober werd ik wakker van een schok: mijn man lag op de grond, kreunend, met schuim op zijn mond. Mijn eerste gedachte was: “een epileptische aanval?” Maar ik duwde dat meteen weg: “Nee, dat kan niet.”

Toen ik bij hem kwam, keek hij me aan – wit weggetrokken, ogen wijd open, en hij kon niet praten.
Ik weet niet waar ik de helderheid vandaan haalde, maar zodra hij wat rustiger werd, gaf ik hem een kussen, legde hem op zijn zij, maakte de vloer vrij en belde 112.

Terwijl de telefoniste me vroeg of hij kon lachen, beide armen tegelijk kon optillen en een zin kon zeggen die ik zelf amper kon uitspreken, ging hij rechtop zitten. Alles lukte zonder aarzeling.

“Dus geen beroerte. Gelukkig!” dacht ik.
Toch deed het me denken aan mijn vader, die zijn eerste beroerte kreeg toen hij net zo oud was als Stephan nu is.

Ademhalen in het oog van de storm

De ambulance bracht Stephan naar het ziekenhuis voor een CT-scan.
Terwijl we op de uitslag wachtten, en Stephan met zijn ogen dicht zat, bleef ik zachtjes een mantra herhalen:
“Dit is hier en nu. Stephan is niet mijn vader. Hij is helder en wakker.”

Zo trok ik een grens tussen mij en de paniek die steeds op de achtergrond dreigde.

Wat me diep raakte: toen ik rond 3 uur ’s nachts mijn ervaring deelde in een Whatsapp-groep, was een vriendin in de VS wakker. Ze luisterde, voelde met me mee, en gaf me de empathie die ik zó nodig had.

Een onverwachte wending

De CT-scan liet zien dat er sprake was van een bloeding in zijn hoofd, die de aanval had veroorzaakt.

Stephan bleef twee nachten ter observatie in het ziekenhuis. Met medicijnen was hij stabiel en aanvalsvrij.

Donderdag 26 oktober mocht ik hem mee naar huis nemen.
En toen werd het lastig.

Ik zou die avond naar Zuid-Duitsland reizen voor de NVC Mentoring & Assessment Days — mijn eerste kans om mijn assessor persoonlijk te ontmoeten in het traject naar certificering als trainer in Geweldloze Communicatie.

Mag ik gaan?

De artsen vonden het verantwoord dat ik op zakenreis zou gaan.
We hadden vrienden geregeld die bij Stephan zouden blijven. Er zou altijd een volwassene in huis zijn, mocht er weer iets gebeuren.

We spraken af dat ik zou gaan. We zouden dagelijks contact houden. En als hij me echt nodig had, zou ik meteen terugkomen.

Die avond nam ik de trein naar Sittard om met een collega mee te reizen. Onderweg zouden we nog iemand oppikken in Karlsruhe.

Het telefoontje

Om 6:25 ’s ochtends — we waren inmiddels diep in Duitsland — belde Stephan.

Hij had opnieuw een aanval gehad.
Hij was bang.
En hij vroeg: “Wil je alsjeblieft naar huis komen?”

Alles in mij schreeuwde: “NEE!”
Toch antwoordde ik kalm dat ik vanaf deze plek geen trein terug kon nemen, en dat we later zouden bellen als ik in Karlsruhe was.

Wat zat er achter mijn ‘nee’?

Vanbinnen woedde een storm.
Stephan en ik zorgen al 19 jaar voor elkaar. En juist nu, nu zijn gezondheid zo fragiel was, wilde ik níét degene zijn die hem verzorgde.

Gelukkig reisde ik met een collega die ook getraind is in Geweldloze Communicatie.
Zij gaf me de empathie om te ontdekken wat er achter mijn ‘nee’ zat.

Ik was moe van altijd zorgen. Anderhalf jaar grotendeels alleen met de kinderen. Mijn moeder logeerde twee maanden bij ons in de zomer. En ik probeerde haar terugverhuizing naar Berlijn op afstand te regelen.

De oude pijn rond mijn vader werd getriggerd. Ik was bang. Gefrustreerd.
En vooral: uitgeput.

Ik had ruimte nodig

Wat ik nodig had, was ruimte voor mezelf.
Voor groei, voor leren, voor vrijheid.
Voor zorg — voor mij.

Toen ik Stephan later opnieuw sprak, had hij zijn eigen rust gevonden.
Hij had met de arts gesproken, zijn medicatie verhoogd. En hij zei:
“Of jij hier nu bent of niet… dat maakt voor mijn angst niet echt verschil. En als het misgaat, moet ik toch naar het ziekenhuis.”
Bovendien genoot hij van de vrienden om hem heen.

We spraken af dat ik zou blijven. En dat we elke dag zouden bellen.

Groei voor ons allebei

In het begin vond ik het lastig om echt aanwezig te zijn bij de Mentoring & Assessment Days.
Gelukkig kreeg ik bij aankomst een paar stevige knuffels.

Vanaf dag twee lukte het beter om in het ‘hier en nu’ te zijn.
Ik kreeg steun om in contact te komen met de kracht van mijn ‘nee’.
En ja — er zat ook veel woede onder.

Door een grens te trekken gaf ik mezelf vrijheid. En Stephan ook.

Zondagmiddag belde ik een uur met Stephan.
Ik vertelde hem over mijn ‘nee’ en waar het vandaan kwam.

Hij zei: “Ik wist het al.”
En hij vertelde me iets dat me diep raakte:
“Ik heb dit weekend iets belangrijks geleerd: ik ben niet afhankelijk van jou voor zorg. En dat geeft me vrijheid.”

Ik voelde mijn hart opengaan.
Letterlijk voelde ik ruimte ontstaan. Voor hem. Voor mij.

We zijn gegroeid

Toen ik thuiskwam, voelde ik het meteen: we waren allebei gegroeid.

We voelden ons krachtiger als individu.
En sterker in onze verbinding.

Door mijn grens te trekken — en níét naar huis te gaan —
en doordat Stephan me liet gaan,
gaven we elkaar de kans om te groeien.

Stephan voelt zich sterker verbonden met zijn lichaam,
luistert beter naar wat hij nodig heeft.
En ik voel me zekerder in het kiezen voor mezelf,
in plaats van meteen te zorgen voor een ander.

The post Grenzen appeared first on BISOM.

Mijn zoon van negen worstelt met zijn hoogsensitiviteit (High Sensitive Person, HSP). Hij kan niet tegen drukte in de klas, is moe na school, voelt zich anders dan zijn klasgenoten, heeft moeite om te wennen aan nieuwe mensen en situaties.

Na school wil hij het liefst alleen zijn — rust! — maar mist dan weer verbinding met vrienden en familie.

Op de fiets naar school hadden we het erover.
‘Mama, ik vind het stom om hoogsensitief te zijn.’
‘Omdat je moe wordt van de drukte in de klas en je gewoon wilt leren en werken zonder afleiding?’
‘JA. Vind jij het niet ook stom om HSP te zijn?’
‘Nou eerlijk gezegd, soms vind ik het wel stom. Als ik het in het zwembad weer eens veel te veel herrie vind en daardoor niet van het zwemmen kan genieten. Maar meestal ben ik er juist blij mee. Anders zou ik niet zo goed aanvoelen wat anderen nodig hebben. Dan zou ik minder mooi muziek kunnen maken of schilderen vanuit mezelf. Ook zou ik niet zo goed kunnen volgen en leiden met dansen.’

Toen waren we op het schoolplein – einde gesprek. Zo gaat dat.

Herkenning uit mijn jeugd

Ik snap mijn oudste helemaal. Vroeger op school had ik baat bij duidelijkheid, strenge regels en rust in de klas. Rust om te leren en te werken, die hij nu mist op zijn Montessorischool.

Net als hij voelde ik me altijd anders dan de andere kinderen. Ik droomde graag in mijn eigen wereld. Ik had vrienden, maar het waren er niet veel. Bij het populaire groepje hoorde ik nooit.

School zonder aansluiting

Op de middelbare school werd dat niet beter. Ik ging naar de Gesamtschule — een school waar alle niveaus bij elkaar zaten. Hoewel ik ook naar het gymnasium had gekund, vonden mijn ouders sociale ontwikkeling belangrijker.

De klas was klein, maar er was veel onrust. Het leertempo lag laag. Ik voelde me daar ongelukkig. Ik vond geen aansluiting en voelde me té anders.

Om dit te compenseren, ging ik turnen en voltigeren (turnen te paard). Beweging werd mijn uitlaatklep. Mijn vrienden had ik in de straat, niet op school.

De emotiespons thuis

Thuis was ik de emotiespons. Ik voelde altijd precies hoe het met iedereen ging. Als er spanningen waren, stapelden die zich in mijn lijf op.

En dan… ontplofte het. Grenzen aangeven? Geen idee wat dat was.

Een extraverte HSP

Als extraverte HSP geniet ik van samenzijn met mensen en groepen. Maar alleen als de gesprekken aansluiten bij wat mij boeit.

Nieuwe dingen vind ik spannend én leuk. Bekende dingen raken snel saai. Ik zoek steeds de uitdaging.

De burn-out als keerpunt

In mijn zoektocht naar werk en zingeving probeerde ik veel. Uiteindelijk belandde ik in een burn-out.

Daar zaten veel HSP-triggers achter: te weinig ruimte voor vier mensen, een werkplek in de ingangshal vol prikkels, de radio stond altijd aan, en een collega die alles opkropte.

Het ontdekken van HSP

In die periode las ik een artikel over HSP. Daarin stond dat 20% van de mensen hoogsensitief is. Dat was een openbaring.

Eindelijk snapte ik waarom ik me altijd ‘anders’ had gevoeld. Ik ben gevoelig voor geluid, visuele drukte, geuren, emoties van anderen, en ik heb een sterke intuïtie.
Sinds ik tijdelijk mijn reukzin ben verloren, is die gevoeligheid voor geur overigens ‘normaal’ geworden.

Van schilderen tot zelfzorg

Met hulp van een kunstzinnige therapeute ontdekte ik schilderen als uitlaatklep. Maar belangrijker nog: ik ontdekte mijn kwaliteiten.

Zoveel zelfs, dat ik er nog steeds versteld van sta. Inmiddels help ik anderen om hun innerlijke wereld te ontdekken. En om te genieten van de rijkdom die daarin zit.

Ik leerde mijn grenzen herkennen en aangeven. Ik leerde rust nemen. En ik leerde hulp vragen én ontvangen.

De kracht van luisteren

Mijn grootste kwaliteit als HSP is mijn vermogen om te luisteren. Al in mijn tienertijd kwamen klasgenoten naar mij toe om hun hart te luchten.

Het gaf me voldoening en dankbaarheid. Toch zag ik het niet altijd als een kracht. In deze maatschappij wordt assertiviteit vaak belangrijker gevonden dan luisteren.

Ik was eerder zacht en meegaand. In mijn studententijd vond ik het lastig om een eigen mening te vormen — tenzij het onderwerp me echt raakte.

Als ik luisterde, volgde ik de logica van de ander. En als later iemand het tegenovergestelde standpunt uitlegde, kon ik dat óók volgen. Dat zorgde voor verwarring. Het leek alsof ik geen mening had.

In werkelijkheid luisterde ik zonder oordeel. En dat is een kunst die ik bijna was kwijtgeraakt.

Luisteren als levenskunst

Door jarenlange training in Verbindende Communicatie (NVC) leerde ik het terug: luisteren met hart en ziel. Empathisch luisteren.

Samen met mijn intuïtie en gevoeligheid voor emoties vormt dit de basis van mijn coachingspraktijk. Daarmee begeleid ik mensen met liefdevolle en duidelijke aanwezigheid.

Wat ik mijn zoon wens

Ik hoop dat mijn zoon het ook gaat voelen:
Dat hij een talent heeft.
Eén dat zeldzaam is in deze wereld.
Maar hij zal het zelf moeten ontdekken — net zoals ik dat deed.

Zonder mijn gevoeligheden was ik niet wie ik ben.
En ik ben blij met wie ik ben.

The post Waarom ik blij ben een HSP te zijn appeared first on BISOM.